~Recandomi a una strada della musica~

สวัสดีครับ ท่านผู้อ่านที่เคารพรักทุกท่าน

บนเส้นทางแห่งชีวิต เราไม่มีทางรู้ว่า วันหนึ่งเราจะต้องประสบกับอะไรบ้าง ทุกก้าวย่าง ไร้ความแน่นอน และไม่สามารถกะเกณฑ์อะไรได้อย่างแม่นยำได้เลย

จนบัดนี้ ผมผ่านร้อนผ่านหนาวมายี่สิบกว่าปี ผมพึ่งจะรู้ว่า ผมป่วย...

ตั้งแต่เด็ก ๆ ผมก็รู้ตัวมาตลอด ผมแตกต่างจากเด็กทั่ว ๆ ไป

ตัวอย่างเช่น ถ้าเกิดสถานการณ์ที่ต้องใช้การขบคิดวิธีการปัญหา สเต๊ปในการคิดของเด็กทั่ว ๆ ไปอาจจะเป็น

1... 2... 3... 4... จนขบปัญหาได้แตก

ในขณะที่ กระบวนการคิดของผมจะเป็น

1. - เริ่มกระบวนการ รวบรวมปัญหา
    1.1
    1.2
        1.2.1 ก...ข...ค...
        1.2.2 a...b...c...
2. -
3. - กลับมา process 2. และสรุปผล เพื่อสันนิษฐานประกอบ 1. โยงสู่ 4.
4. -
    4.1 ประเมินผลจาก 1. ในสภาวะการณ์ ก(1) เปรียบเทียบกับ a(3)
    4.2 ...

จะเห็นได้ว่า สี่ขั้นตอนเหมือนกัน ผมต้องใช้เวลามากกว่าเด็กทั่วไป สามถึงสี่เท่า ในการขบปัญหาหนึ่ง ๆ

เมื่อเกิดสถานการณ์หนึ่ง ๆ ผมสามารถแตกร่างแขนงความคิดไปได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด พูดง่าย ๆ ผมสามารถทำให้เรื่องเล็ก ๆ ในสายตาของคนอื่น กลายเป็นเรื่องใหญ่ระดับโลกสำหรับผมได้นั่นเอง
ทุกวันนี้ผมประสบปัญหากับพฤติกรรมนี้มาก ผมมักจะหงุดหงิดง่ายกับพฤติกรรมของคนรอบข้าง ไม่ว่าเค้าจะเดิน จะพูดหรือทำอะไร ดูจะขัดหูขัดตาผมไปซะหมด แม้บางครั้งเรื่องที่ไม่มีอะไรผิด ผมก็สามารถรวบรวมกระแสความคิด ประเมิน และวิเคราะห์ออกมาให้มันผิดได้ เพื่อจะได้เอาไปแย้งกับเขาอีกด้วย
นอกจากนี้ ผมยังวิตกกังวลง่าย เห็นอย่างนี้ ผมเป็นคนที่ความมั่นใจต่ำถึงขั้นติดลบทีเดียว
โดยรวมแล้ว ผมไม่มีความสุขในชีิวิตเลย ที่สำคัญ ผมมีอาการแบบนี้มาตลอด 24 ปี!!!

วันนี้ผมได้คุยกับเพื่อนที่เป็นแพทย์ เผอิญวันนี้ขึ้นมาเที่ยวกรุงเทพพอดี ผมเลยสบโอกาสลองวิชาไอหมอซะหน่อย
ผมเล่าอาการข้างต้นให้ไอหมอฟังอย่างละเอียด ไอหมอครุ่นคิดอยู่ไม่นาน มันก็ฟันธงว่า...

"ตามที่กูวินิจฉัยอ่ะนะ อย่าพึ่งตกใจ... มึงป่วยเป็นโรคจิตอย่างนึงว่ะ เสียดายกูยังไม่ได้ใบประกอบโรค ไม่งั้นกูจะสั่งยาให้มึง..."

ไม่ตกใจเลย ไอหมอ... ผมป่วยทางจิต... แถมยังต้องใช้ยาอีกตะหาก

โรคที่ผมป่วยอยู่เีรียกว่า Dysthymia หรือที่เรียกในภาษาไทยว่า โรคซึมเศร้า (ชนิดเรื้อรัง) เป็นอาการผิดปกติทางอารมณ์อย่างนึง ผู้ป่วยจะประสบความทุกข์เกือบตลอดเวลา ยาวนานถึงสองปี หรืออาจเป็นมาตลอดชีวิต โรคประสาทชนิดนี้ แตกต่างจากชนิดอื่น ๆ ตรงที่ว่า ความรุนแรงอาจจะน้อยกว่า และสามารถใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นได้ตามปกติ อาการหลัก ๆ ก็จะมี รู้สึกเหนื่อยอ่อนง่าย (ก็มีบ้าง) ความมั่นใจในตัวเองต่ำ (อันนี้ก็มีมากอยู่) ไม่มีสมาธิ (เป็นมากโดนเฉพาะเวลาเครียดหนัก ๆ หรือรู้สึกขาดความมั่นใจ) รู้สึกไร้ค่า หมดหวัง (555 ไม่อยากพูดเลยว่าเป็นบ่อยมากกกกก)

ไอหมอแนะนำให้ผมไปพบจิตแพทย์ เพื่อขอใบสั่งยา เพราะโรคนี้ ไม่มีทางรักษาด้วยการพูดคุย (เหมือนที่เราเคยเห็นในหนัง) แต่สามารถรักษาให้หายขาดด้วยการสั่งยา

ถึงตอนนี้ก็บอกให้ทราบกันไว้ก่อนเลย ถ้าวันไหนเห็นผม เออ ๆ เบลอ ๆ เหวอ ๆ ขอให้รู้ว่า ผมกำลัง on meditation อยู่นะคับ นั่นเป็นผลข้างเคียงของยาอย่างนึง เห็นไอหมอมันว่างั้น เป็นไปได้ช่วยประคองผมกลับบ้านด้วยจะดีมาก T_T เวลาในการรักษาอาจจะยาวนานเป็นปีเลยก็ว่าได้...

สำหรับคนไหนที่เคยโดนผมกรี๊ด หรือเอ็ดตะำโรใส่ ผมก็ต้องขอโทษนะครับ ก็ไม่ได้อ้างว่าผมทำไปโดยไม่รู้ตัว แต่ก็อยากให้ระลึกไว้ว่า ผมป่วยอ่ะคับ อย่าโกรธผมเลย ในส่วนหนึ่ง ผมก็จะพยายามควบคุมตัวเองให้ได้ด้วย

ยังรักและเคารพท่านผู้อ่านเสมอครับ