~Recandomi a una strada della musica~

ถ้าลองเปรียบการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างคนสองคน หรือระหว่างหนึ่งคนกับกลุ่มคน เสมือนการจูนคลื่นวิทยุแล้วล่ะก็
หนึ่งคน คือเครื่องรับวิทยุ อีกฝ่ายก็คือ สถานีคลื่่นวิทยุ

ลองมาคิดเล่น ๆ กันว่า ความสัมพันธ์ที่ดี นั้น ควรจะประกอบด้วยปัจจัยสำคัญอะไร?

นั่นคือ การปรองดองและการยอมรับลดราวาศอกให้กัน

ฝ่ายหนึ่งอาจจะต้องเพิ่มตรงโน้นนิด และอีกฝ่ายนึงก็ต้องยอมลดตรงนี้หน่อย ความสัมพันธ์อันดีจึงจะก่อเกิดเป็นรูปเป็นร่าง ถ้าหากมีเพียงฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่เพียงฝ่ายเดียว ในขณะทีอีกฝ่ายเพิกเฉยแล้ว ความสัมพันธ์นั้นก็ย่อมจะดำเนินไปอย่างไม่สู้จะ่ราบรื่นนัก

มันก็เหมือนกับการหมุนจูนหาคลื่นวิทยุนั่นล่ะ

การที่เราจะรับฟังคลื่นวิทยุนั้น ๆ อย่างชัดเจนถูุกใจได้ จำเป็นจะต้องมีองค์ประกอบ หลัก ๆ ทั้งสองอย่างที่กล่าวไว้

ต้องมีเครื่องรับวิทยุที่มีความละเอียดในการค้นหาสัญญาณ และคลื่นสัญญาณจากสถานีจะต้องมีความถี่อย่างพอเหมาะพอเจาะ

ต่อให้มีวิทยุที่เทคโนโลยีล้ำหน้า มีประสิทธิภาพเลิศเลอขนาดนั้น ถ้าสถานีไม่ยอมปล่อยคลื่นสัญญาณมาก หมุนให้ตายยังไงก็ัรับคลื่นไม่ได้ และในทางกลับกัน สถานีปล่อยสัญญาณมา แต่ขี้เกียจจูนหาคลื่น ก็คงรับฟังไม่ได้อีกเช่นกัน

จะมัวเสียเวลาไปค่ำครวญโทษพระเจ้าอยู่ทำไม ในเมื่อ การที่เราจูนคลื่นที่อยากฟังไม่ติดนั้น ก็ไม่ใช่ความผิดของใคร ในบางครั้ง ก็อาจจะมีคลื่นรบกวน อาจจะมีเมฆหมอกมาบัง หรืออาจจะเกิดขัดข้องอย่างสุดวิสัยก็ได้

ในเมื่อ เหนื่อยอ่อนจากความพยายามในการจูนหาคลื่นนัก
ลองเปลี่ยนมาจูนหาคลื่นอื่นดูบ้างมั้ย? อาจจะไม่ใช่คลื่นเพลงที่เราชอบ แต่ความชัดเจน แจ่มใสนั่น ก็ทำให้เรารับฟังอย่างชื่นมื่นมิใช่หรือ?

หรือไม่เช่นนั้น ก็หยุดฟังวิทยุซักพัก ลองมาสดับเสียงจากธรรมชาติ เสียงนกร้อง เสียงลมพัด เสียงคลื่นในทะเล เสียงบริสุทธิ์ที่มิได้ถูกปรุงแต่งใด ๆ คงทำให้เรามีความสุขขึ้นมากบ้าง ไม่มากก็น้อย

วันใดที่เรารู้สึกอยากกลับมาฟังคลื่นนั้น ค่อยมาลองพยายามจูนหากันใหม่อีกครั้ง น่าจะดีกว่า
แต่ถึงเวลานั้น สถานียังคงปล่อยสัญญาณมาอยู่รึปล่าว อันนี้ก็สุดหยั่งรู้ได้...