~Recandomi a una strada della musica~

ไม่ได้รายงานสภาพชีวิตเสียนานเลยล่ะคับ ท่านผู้อ่านสุดเลิฟ

ช่วงนี้ชีวิตผมออกจะยุ่งอยู่บ้าง สืบเนื่องจากการตระเตรียมการวางแผนต่างๆ ในอนาคต

จู่ ๆ จะเดินทางโดยไม่มีแผนที่กับเข็มทิศ มีแต่จะหลงเข้าป่าเท่านั้น

วันนี้ 16 กุมภาพันธ์ 2551 เป็นวันสุดท้ายของชีวิตพนักงานประจำครับ ก่อนหน้านี้ ผมได้ไปเซ็นใบลาออกกับหัวหน้างานเรียบร้อย เพราะฉะนั้น ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป สเต็ปในการดำรงชีวิตผมจะเปลี่ยนไปตลอดกาล หน้ามือเป็นหลังทีนส์เลยก็ว่าได้

สาเหตุใหญ่ที่ผมจำเป็นต้องออกจากงานประจำที่ทำอยู่ ก็เพื่อแบ่งเวลาครึ่งวัน อุทิศเวลานี้เพื่อการซ้อมดนตรีโดยเฉพาะ ตอนนี้ผมหางานพาร์ตไทม์ที่สามารถทำได้ครึ่งวันแล้วล่ะครับ หลายๆ ท่านก็มักจะแสดงความเป็นห่วง (?)

ทำไมถึงได้ออกล่ะ งานที่ทำอยู่ก็เงินดีอยู่แล้วนี่ ออกไปทำงานพาร์ตไทม์ ไม่กลัวเงินไม่พอหรอ ชีวิตมันไม่มั่นคงนะ คิดดีแล้วหรอ โดนล้างสมองรึปล่าว ทำอะไรได้ไตร่ตรองดีแล้วหรอ...

ผมรักในหลวงก็ตอนนี้ล่ะครับ ความจริงแล้ว หลักเศรษฐกิจพอเพียง อาจไม่ได้เน้นเพียงการกินอยู่อย่างพอดีแก่ฐานะ ไม่ละโมภโลบมากเื้ท่านั้น แต่รวมไปถึง ความสุขในการดำเนินชีวิตตามอัตภาพ ด้วยต่างหาก

ผมยอมอยู่อย่างพอดี ๆ ไม่ต้องฟุ้งเฟ้อ ไม่ต้องง่วนทำมาหากินงกๆ อยู่อย่างประหยัด พอมีพอกิน แล้วก็ยังได้สนุกกับการเล่นดนตรีทุกวันเสียยังจะดีกว่า ชีวิตพนักงานกินเิงินเดือนซังกะตายก่อนหน้านี้

อยู่อย่างร่ำรวยเงินทอง แต่ไร้ซึ่งความสุข ชีวิตมันจะมีความหมายอะไร? เป็นเศรษฐีแห่งความสุข ดีกว่าเป็นเศรษฐีเงินพันล้านนะครับ ผมว่า...

ท่านผู้อ่านล่ะครับ? คุณๆ ทั้งหลายอยากเป็นเศรษฐีแบบแรก หรือแบบหลังเอ่ย?